donderdag 18 oktober 2012

Het vertrouwen in de kerk


Mijn beloften aan jou, o, moeder
vergeten in steen en sarcofaag
wij weten dat jij niet geeft om mij, o, moeder
hoeder, begeleider, trieste wegbereider, traag.
Ik dacht in veiligheid geboren te zijn
warm pruttelende placenta van zon
pulserend druipend kaarsgeschitter.
Jij had nog andere plannen, zo te zien.

Wij zongen een psalm in het maanlicht van Mars
geen lucht kwam tot ons, geen zucht liet ons gaan
o, moeder en vader, waarom groeit het geld niet op
wie ben jij om de kus te onthouden
wat is deze kou om mij heen, geschapen in vertrouwen?
Wij liepen niet over, nee, moeder, wij vergaten
en toen, ja, dat was de laatste dag van kaas en schouderham.

Een gebed voor de toren.
Een carillon in de kerker.
Vaas aan gruzelementen.
Het is koud hier helemaal boven.

Gedicht uit de nog niet afgeronde bundel 'Voorwaarts, vrinden'

The chains that bind
illustration M. Ozymantra

zaterdag 6 oktober 2012

Duel in de diepte - Neerlanda*

Lang geleden, was het ergens in de zeventiende eeuw, nee, toch de vorige, tijdens mijn jeugd, eentje die ik met veel leeftijdgenoten deel, was er een Nederlandse tv-serie die zo’n beetje iedereen ondertussen is vergeten. Ik ben het ook eigenlijk vergeten. Alles dat is blijven hangen het strand van een Antilliaans eiland, een eigenaardig gevoel en Doctor Vlimmen alias Peter Faber als de dorpsgek die nog niet zo gek was, het was ook geen dorp, maar een eiland en die El Loco werd genoemd. Toentertijd een nogal mysterieuze naam voor iemand in mijn ogen. Dat laatste is natuurlijk geheel verdwenen. De Gek. Tja, verzin het maar. Beetje net als een Abraham van Helsing die Nederlands is en met een Duits accent in de film praat omdat er toch geen Amerikaan is die het verschil zou horen. Amerikanen vinden Nederlands als taal, maar ook als land spannend. Het is echt een trend om in comics en films schurken van Nederlands klinkende achternamen te voorzien. Goed voorbeeld, vijand van Captain America: Kashmir Vennema. Vooral het woordje ‘van’ vindt men heerlijk.

Natuurlijk ga ik zoeken op het internet. Sindsdien, jaren 70 of 80?, heb ik de serie niet meer gezien. Eerst eens checken of ik ze kan downloaden of op Bol kan kopen. Nergens iets behalve een dvd-set. Nou ja, mijn dvd-speler ligt al een tijdje bij de wasserette, dus dat wordt niks. Wikipedia, oh groot orakel, wat heeft u me te vertellen? Een jeugdserie uit 1979, eenmalig herhaalt in 1994 en blijkbaar speelde Hauer er ook in. Maar ach, die speelde in alles toentertijd. Die was als Waldemar Tortor of één van die andere wassen neus de huidige Nederlandse film rijk, die speelde overal in. Klein landje, moet je maar denken, weinig werkgevers in film en televisieland. Maar jeugdserie? Werkelijk? Man, ik zat daar met gespannen kaken, in een half spannende, half smerige emotionele 8-baan! Maar achteraf gezien was al dat Nederlandse mediagedoe in die tijd een beetje zo: losse moraal, half naakte dames, scheldende mannen (trucker Tom Hoffman die zo’n beetje 8 afleveringen van iets anders dat ik ben vergeten ‘godverdomme’ riep), windende mannen (Grijpstra & de Gier, waarvan de ene een vlam uit zijn reet liet komen), noem maar op. De vrije jaren 60 die gevolgd werden door de grove jaren 70 en de platte jaren 80. Een kloddertje roze, hierrrrrr! Dat laatste was dan weer uitermate beschaafd en onderdeel van de linkse hersenspoelmachine, zeg nou zelf. Niet dat ik de idealen van de familie Knots niet meer deel, maar ze lagen er eigenlijk wel erg dik op en niemand die zei: goh, moeten we onze kinderen werkelijk bloot stellen aan de ideeën en opvattingen van een stel tv-makers? Maar niemand ook die dat zei over ‘Duel in de diepte’.
Was het werkelijk zo ruig en spannend als ik me kan herinneren? Alleen herkijken helpt. Maar dan zou ik ook die herinnering om zeep helpen. Dan zou ook dat gevoel langzaam vervagen om plaats te maken voor de nuchtere samenvoeging van twee ervaringen: toen en nu. Gelukkig heb ik daar goede ervaringen mee. Ik ben in staat de herinnering te behouden en tegelijk te zien hoe misplaatst of juist niet dat was. Ik zat nog niet zo lang een stel oude Alexxen te lezen (jaren 70-80 stripboek van Jacques Martin over het Rome uit Julius Ceasars tijd) en ergerde me mateloos aan de dialogen, de manier van tekenen, noem maar op. Vroeger had het verhaal me geabsorbeerd, nu zag ik alle fouten in het scenario, alle bullshit die ik toen slikte. Dat Ceasar en co de nobele helden waren en zo. Valt dat achteraf even tegen. Maar ik zag het wel, hoor, die prachtige achtergronden, die pogingen om een tijd en wereld te verbeelden die we niet meer kenden, dat was iets dat me toen al trok en nog steeds kan bekoren. En plotseling zat ik daar, echt heel diep in het avontuur, volkomen overgeleverd zoals vroeger. De wereld gesloten in het nu, de spanning en het geloof geheel terug. Alsof ik veertien was, of acht. Leven door de stem en tekening van een ander. Zo had ik ‘Duel in de diepte’ ook bekeken. Misschien zou ik het bij herkijken ook weer terugvinden. Misschien.

Uiteindelijk blijf ik nog met deze vraag zitten: in welke serie uit de jaren 70, 80 werd er een hoofdrol gespeeld door iemand die Kaaskop werd genoemd, ik geloof in het Engels, die aan het einde verzoop? Een prachtig beeld van iemand die in de blauwe diepte zonk, luchtbelletjes achterlatend. En was het wel een serie?




*Neerlanda
Verkenningen in het moeras van herinneringen dat bepaalde generaties Nederlanders met elkaar verbindt, of we willen of niet. De eigenaardige, onwerkelijke karakters, voorvallen, gewoontes, gebruiken, en programma's die door de zeef van ons geheugen dreigen te vallen of dat al hebben gedaan. Een speurtocht naar wat authentiek Nederlands is, maar nooit algemeen of doorsnee was. De sneeuwvlokjes of flinters stront met een afwijkende kleur en vorm die een bijna niet te vinden afdruk in onze beleveniswereld hebben achtergelaten

donderdag 4 oktober 2012

titelloos (inktvisarmen ontloken)


het bed wacht tot de regen uitgebabbeld is
wolken woonarken op drift drijven luchten voorbij
over in traag vlammend achterland ontzet
dat niemand eraan denkt dat wij hier
vrijend liggen wij hier.

Gisteren begon de avond met een dans
zonder enig idee waar dat dansen toe mocht leiden.
Natuurlijk wierp de alcohol ons de vraag op
die lippen in elkaar deed slippen
dragend over rabarber landerijen, talend naar kaal genot.
Zo kwam het dat onze lichamen als inktvisarmen ontloken
waarna woorden druppel voor druppel voldaan klonken.

En zie het ochtendland omgeven door oceaanschuim
onaantastbaar voor ieder ander liggen we wrak, gekanteld
dreggend naar de laatste schatten van de fiere oceaan
geborgen in de spelonken van onze kieuwen.

Strange love
illustratie M. Ozymantra


Dit gedicht is onderdeel van de te verschijnen bundel "Sterrenplantsoen". Andere gedichten uit de bundel zijn hier reeds gepresenteerd onder de titel 'Tot het dal gekeerd'. In de bundel zelf worden geen titels gebruikt.